Daar ging woensdagavond de bijeenkomst van Social Media Club Den Bosch (SMC073) over: de etiquette op Twitter met als ondertitel ‘Hoe heurt het eigenlijk op Twitter?’

Aangezien ik regelmatig op Twitter zit – lezend of schrijvend – leek me dit onderwerp erg interessant. Iets voor achten verscheen ik dus in het Kruithuis in ’s-Hertogenbosch, waar deze bijeenkomst plaatsvond.

Hier had SMC073 verschillende mensen uitgenodigd, onder wie socialmediafanaat Paulus Veltman, trendwatcher en spreker over socialmedia Jan Willem Alphenaar en Xaviera Ringeling (beter bekend als @contentgirl). Voor mij alleen maar onbekenden, maar dat zal ongetwijfeld meer over mij zeggen dan over hen.

Roy Tomeij, kernlid van SMC073, zorgde voor de aftrap door te vertellen over zijn tien grootste Twitter-irritaties en -frustraties. Zo kwamen ‘lollig bedoelde nepaccounts’, ‘DM’s van bedrijfaccounts’, ‘tweeps die alleen maar zenden en nooit reageren’ onder meer aan bod. Daarna vertelde ook Maaike Gulden (van SMC Breda) over al haar irritaties en frustraties.

En eigenlijk bleef het daarbij: het delen van irritaties en frustraties. Waarbij met name Ringeling vond dat alles wel kon. Ook het publiek kon zich in haar mening vinden, maar langzaam draaiden beiden hun mening en liet Ringeling zich verleiden tot het vertellen van haar Twitter-frustraties.

Na de pauze zou een Lagerhuis-debat komen, waarbij iedereen op elkaar kon reageren. Helaas kwam dit onderdeel niet uit de verf. Het verhaal van de vijf uitgenodigde aanwezigen stond centraal en zij luisterden slechts af en toe naar de mening vanuit het publiek. Waarbij het steeds met name om irritaties en frustraties ging. Wat betreft de beloofde etiquette, had iemand uit de zaal een mooie opmerking: “Het aantal volgers geeft aan wat voor soort berichten je twittert. Hoe meer onzin, hoe minder mensen je volgen.”

De rondleiding door het Kruithuis, tijdens de pauze, was voor mij het hoogtepunt van de avond. Dit huis is gemaakt in de Tachtigjarige Oorlog en dat blijkt ook wel: dikke stenen muren en een houten dak om een eventuele ontploffing naar boven te leiden, zodat de stad beschermd bleef.

Onze gids – iemand van Stichting Stedelijk Overleg Kunstenaars (STOK) – vertelde dat alleen de Sint Jan uit historisch oogpunt belangrijker is voor ’s-Hertogenbosch. “Het is het enige nog bestaande kruithuis in Nederland uit de Tachtigjarige Oorlog”, vertelde hij. “De gemeente ’s-Hertogenbosch probeert al 18 jaar om hier een commercieel bedrijf in te krijgen. Komend jaar komt er weer een pitch om dit voor elkaar te krijgen.” Erg vindt hij deze lange zoektocht van de gemeente niet. “Voorlopig zitten wij hier nog steeds. De gemeente heeft liever ons erin dan dat dit Kruithuis leegstaat.”

Tot slot nog even terug over Twitter, dit medium heeft dezelfde etiquette als wat op andere plekken gebruikelijk is. Het gaat om met elkaar in contact te komen en informatie met elkaar te delen. En het liefst op een vriendelijke, nette manier. Zo gebruik ik dit medium vooral als nieuwsvoorziening en ik volg dan ook vooral journalisten.

Ik had woensdagavond echter nieuwe inzichten verwacht, maar die zijn achterwege gebleven. Net zoals de felle discussies. Helaas…

Na vele jaren van bowlen is de familie Van Dorsten een paar jaar geleden begonnen met een nieuw middagbesteding voor de traditionele Sinterklaasviering. Inmiddels hebben we een workshop tango en  rondleidingen bij Bavaria en bij Artis gehad. En afgelopen zaterdag voegden we daar een workshop djembé aan toe.

In het begin trommelde iedereen dat het een lieve lust was. Totdat instructeur Nico van Pinda-saus.nl ingreep en ons verschillende melodietjes leerde. Op de maat van bijvoorbeeld pin-da-saus en brood-je-ei-met-ui leerden we al snel een ritme. Ook het afmaken van een ritme met een bas – een of meerdere slag(en) midden op de djembé – ging iedereen goed af.

En wat bleek: als een ritme eenmaal onder de knie was, wilden de meesten vooral in een hoger tempo spelen. In het begin ging dat voor mij nog wel, maar vooral aan het eind was dat toch best wel lastig.

Het moeilijkste gedeelte vond ik het spelen in canon: Nico deelde ons in vier groepen in en liet ons verschillende ritmes spelen. Ik merkte dat ik regelmatig ‘mijn’ ritme kwijtraakte en dus naar mijn groepsgenoten moest kijken om het ritme terug te vinden. Ook de ritmes op elkaar laten aansluiten was verre van eenvoudig. Gelukkig was ik hier niet de enige in. “In het donker gaat het veel beter”, vertelde Nico na afloop. “Dat let je niet meer op elkaar, maar op de muziek.”

Al met al was het een geslaagde workshop. En we hebben laten horen dat zelfs de familie Van Dorsten muzikaal is!

Toegegeven, ik ben nooit bij Guus Meeuwis’ concert Groots met een Zachte G geweest. Aangezien ik bijna tien jaar een seizoenskaart bij PSV heb gehad, ken ik het Philips Stadion dus alleen als voetbaltempel. Met grote successen en diepe dalen.

Afgelopen woensdag tijdens Glow leerde ik dit voetbalstadion op een compleet nieuwe manier kennen. De links met het voetbal ontbraken uiteraard niet, maar verder zag ik een mooie lichtshow op de muziek van onder meer The Prodigy’s Smack my bitch up en Carl Orffs Carmina Burana. Toch miste deze show iets, net als PSV dit seizoen. Het was net iets te braaf, te netjes: het was het net niet.

Aan de kop van het kanaal was dat wel anders: met laser- en multimediale effecten verrees een draak/dinosaurus uit het water. Enorm knap gemaakt, mede dankzij de bijbehorende geluidseffecten. De bezoekers waren zo onder de indruk dat iedereen zijn telefoon pakte om het spektakel te filmen.

Tijdens Glow viel me vooral de drukte op: we liepen voetje voor voetje naar ieder programmaonderdeel. Met name bij de show bij de Catharinakerk, bij Glow for Kids en het Philips Stadion was het enorm druk. Daarom heb ik niet alles kunnen zien. Misschien volgt volgend jaar de herkansing. Al zal het dan nog drukker zijn, aangezien Glow inmiddels ook in Lonely Planet staat. 

Onverwachte gebeurtenissen zorgen bijna altijd voor bijzondere verhalen. Zo ook afgelopen zaterdagavond, toen Rick en ik rond 21:00 uur het Bossche café M’n Tante betraden. Een mooie kroeg, met veel aandacht voor speciaal bier. Niet voor niets prijkt rechts aan de muur een groot schoolbord met daarop allerlei soorten bier uit binnen- en buitenland, die hier geschonken worden. Prima plek dus om van een echt goed biertje te genieten.

De keuze viel op een De Koninck – “een bolleke”, zoals Rick het bestelt – die we ons prima lieten smaken. Toen we even later aan een van de tafels zaten, verscheen de barman met twee kleine glazen met bier. “Zijn jullie in voor een kleine proeverij?”, vroeg hij, terwijl hij twee kleine glazen met bier neerzette.  “Graag hoor ik welke jullie voorkeur heeft.” Daarna dook hij weer achter de bar.

Ik had net  een slok De Koninck genomen dus wachtte even, maar Rick liet zich die mogelijkheid niet ontnemen. Hij pakte nieuwsgierig een van de twee glazen en testte als een gediplomeerd bierproever het goudgele vocht dat zijn mond binnensijpelt. Daarna zette hij het glas neer om de smaak op hem in te laten werken. In de tussentijd had ik het andere ‘testglas’ al gepakte en volgde zijn voorbeeld. Daarna proefden we beiden de andere optie. Een duidelijk verschil en onze keuze stond direct vast.

Die keuze maakten we kenbaar toen de barman weer naar ons kwam. “Een logische keuze”, vond hij. “Zoals jullie hebben gemerkt is de ene gewoon pils. De ander is Mort Subite Witte Lambik met spontane gisting. Tijdens het gisten zijn de ramen opengezet, waardoor er wilde gisten uit de buitenlucht binnenkomen. Deze zetten de suikers in alcohol om. Een typische brouwtechniek, die bijna alleen in de Zennevallei bij Brussel wordt toegepast. Deze bieren heten Lambik of Geuze, wat oud-Lambik betekent.”

De winnaar tijdens deze kleine bierproeverij? Zoals verwacht mag worden, viel onze keuze op de laatste. Mort Subite Witte Lambik: heerlijk, fris en fruitig.

Verwonderd keek ik afgelopen zondag rond in het Eindhovense Strijp S. Voor het eerst was ik in het appartementencomplex Hoge Rug aan de Torenallee om met de rest van het gezin gefotografeerd te worden.

Wij hadden echter vooral oog voor de, voor ons, nieuwe inrichting van de oude Philips-fabrieken. Ondanks de strakke inrichting is de (fabrieks)uitstraling behouden gebleven. En gelukkig maar! Dankzij Strijp S – dat inmiddels overigens Strijp-S heet – is Eindhoven groot geworden en heeft Philips zich ontwikkeld tot een mondiaal bedrijf. Door arbeiders die hard hebben gewerkt in de verschillende fabrieken van het elektronicaconcern.

Langzaam maar zeker lijken we in Nederland steeds meer (industrieel) historisch besef te krijgen. Ook in Tilburg en ’s-Hertogenbosch ze weten inmiddels wat ze met respectievelijk de Spoorzone en De Gruyterfabriek aan moeten: net als in Strijp-S hebben ze er een woon-, werk en feestlocatie van gemaakt. Daarnaast geldt de Bossche Verkadefabriek, waar je nog steeds kunt zien hoe ze vroeger koekjes maakten, al bijna tien jaar als cultureel centrum met horecagelegenheid. Uitstekende bestemming, dus.

Niet alleen gotische kerken en andere monumentale panden zijn belangrijk geweest voor Nederland, ook fabrieken hebben deze rol gespeeld. En het is alleen maar goed dat ze een nieuwe functie krijgen.