Alle berichten van Tim

Over Tim

Tim van Dorsten - journalist en tekstschrijver

Doctor Eefje!

Vorige week woensdagmiddag – 11 december 2013 tussen 14.00 uur en 15.00 uur – promoveerde mijn nichtje. Sindsdien gaat ze door het leven als doctor Eefje. De promotieplechtigheid vond plaats in de Aula van de Vrije Universiteit in Amsterdam. Twee dagen later hield ze haar feestje, in een restaurant in Utrecht.

Ik vond het erg bijzonder om bij de plechtigheid aanwezig te zijn. Voor degenen die dit nog nooit hebben meegemaakt, volgt hier een samenvatting:

Voorafgegaan aan een pedel en de promotiecommissie komt de promovendus de zaal binnen, waarin hij exact een uur de tijd heeft om zijn proefschrift te verdedigen. Als eerste met een presentatie van het promotieonderwerp in lekentaal, daarna door vragen van de commissieleden. Twee paranimfen staat de promovendus gedurende dit uur bij. Aan het eind van deze tijdspanne verschijnt de pedel om de zitting te beëindigen met de woorden “Hora est!” (Het is tijd!). Daarna trekt de gehele groep, commissie én promovendus, zich terug naar het zogeheten ‘zweetkamertje’ om te overleggen. Bij terugkomst laat de rector weten of de promotie geslaagd is.

Proefschrift Eefje
Het proefschrift van Eefje.

Bij Eefje verliep alles enorm soepel, met name omdat ze haar presentatie ook écht in lekentaal hield. Knap voor zo’n moeilijk, zwaar onderwerp, ‘The end-of-life phase of high-grade glioma patients towards a dignified death’. Oftewel: ‘Een waardig levenseinde voor patiënten met een kwaadaardige hersentumor’. Met als extra informatie dat een glioom een hersentumor is. De rector gaf haar hierbij ook uitgebreid de complimenten. Daarnaast kreeg ze veel complimenten voor haar promotieschrift: niet alleen voor de inhoud, maar zeker zo vaak voor de kaft. Een creatie van haar vriend Thomas.

Het mooie van de hele plechtigheid vond ik dat het werd gehouden volgens een vast ceremonieel. Zo sprak Eefje na een vraag van een commissielid steeds de woorden ‘hooggeleerde opponent, bedankt voor uw vraag’ of ‘zeergeleerde opponent, bedankt voor uw vraag’. Daarnaast stelden de commissieleden pas hun vragen toen de rector magnificus hen hiervoor het woord gaf.

Promotieplechtigheid Eefje
Eefje ontvangt haar doctorstitel.

Alleen jammer dat niemand klapte/durfde te klappen, toen Eefje haar doctorstitel ontving. Gelukkig maakten we dat goed toen ze het café binnenstapte, waar we op haar succes een gezondheid een hapje en drankje pakten.

Eefje, nogmaals van harte gefeliciteerd met deze fantastische prestatie! Superknap gedaan, zeker met tussendoor een verhuizing en de geboortes van je lieve dochters Fenna en Liene! Geniet van je prestatie en uiteraard van je gezin en familie!

Heeft Twitter een etiquette?

Daar ging woensdagavond de bijeenkomst van Social Media Club Den Bosch (SMC073) over: de etiquette op Twitter met als ondertitel ‘Hoe heurt het eigenlijk op Twitter?’

Aangezien ik regelmatig op Twitter zit – lezend of schrijvend – leek me dit onderwerp erg interessant. Iets voor achten verscheen ik dus in het Kruithuis in ’s-Hertogenbosch, waar deze bijeenkomst plaatsvond.

Hier had SMC073 verschillende mensen uitgenodigd, onder wie socialmediafanaat Paulus Veltman, trendwatcher en spreker over socialmedia Jan Willem Alphenaar en Xaviera Ringeling (beter bekend als @contentgirl). Voor mij alleen maar onbekenden, maar dat zal ongetwijfeld meer over mij zeggen dan over hen.

Roy Tomeij, kernlid van SMC073, zorgde voor de aftrap door te vertellen over zijn tien grootste Twitter-irritaties en -frustraties. Zo kwamen ‘lollig bedoelde nepaccounts’, ‘DM’s van bedrijfaccounts’, ‘tweeps die alleen maar zenden en nooit reageren’ onder meer aan bod. Daarna vertelde ook Maaike Gulden (van SMC Breda) over al haar irritaties en frustraties.

En eigenlijk bleef het daarbij: het delen van irritaties en frustraties. Waarbij met name Ringeling vond dat alles wel kon. Ook het publiek kon zich in haar mening vinden, maar langzaam draaiden beiden hun mening en liet Ringeling zich verleiden tot het vertellen van haar Twitter-frustraties.

Het ‘Lagerhuis-debat’ bij SMC073 over Twitter.
Het ‘Lagerhuis-debat’ bij SMC073 over Twitter.

Na de pauze zou een Lagerhuis-debat komen, waarbij iedereen op elkaar kon reageren. Helaas kwam dit onderdeel niet uit de verf. Het verhaal van de vijf uitgenodigde aanwezigen stond centraal en zij luisterden slechts af en toe naar de mening vanuit het publiek. Waarbij het steeds met name om irritaties en frustraties ging. Wat betreft de beloofde etiquette, had iemand uit de zaal een mooie opmerking: “Het aantal volgers geeft aan wat voor soort berichten je twittert. Hoe meer onzin, hoe minder mensen je volgen.”

De rondleiding door het Kruithuis, tijdens de pauze, was voor mij het hoogtepunt van de avond. Dit huis is gemaakt in de Tachtigjarige Oorlog en dat blijkt ook wel: dikke stenen muren en een houten dak om een eventuele ontploffing naar boven te leiden, zodat de stad beschermd bleef.

Het houten dak van het Kruithuisje.
Het houten dak van het Kruithuisje.

Onze gids – iemand van Stichting Stedelijk Overleg Kunstenaars (STOK) – vertelde dat alleen de Sint Jan uit historisch oogpunt belangrijker is voor ’s-Hertogenbosch. “Het is het enige nog bestaande kruithuis in Nederland uit de Tachtigjarige Oorlog”, vertelde hij. “De gemeente ’s-Hertogenbosch probeert al 18 jaar om hier een commercieel bedrijf in te krijgen. Komend jaar komt er weer een pitch om dit voor elkaar te krijgen.” Erg vindt hij deze lange zoektocht van de gemeente niet. “Voorlopig zitten wij hier nog steeds. De gemeente heeft liever ons erin dan dat dit Kruithuis leegstaat.”

Tot slot nog even terug over Twitter, dit medium heeft dezelfde etiquette als wat op andere plekken gebruikelijk is. Het gaat om met elkaar in contact te komen en informatie met elkaar te delen. En het liefst op een vriendelijke, nette manier. Zo gebruik ik dit medium vooral als nieuwsvoorziening en ik volg dan ook vooral journalisten.

Ik had woensdagavond echter nieuwe inzichten verwacht, maar die zijn achterwege gebleven. Net zoals de felle discussies. Helaas…

De familie Van Dorsten trommelt

Na vele jaren van bowlen is de familie Van Dorsten een paar jaar geleden begonnen met een nieuw middagbesteding voor de traditionele Sinterklaasviering. Inmiddels hebben we een workshop tango en  rondleidingen bij Bavaria en bij Artis gehad. En afgelopen zaterdag voegden we daar een workshop djembé aan toe.

In het begin trommelde iedereen dat het een lieve lust was. Totdat instructeur Nico van Pinda-saus.nl ingreep en ons verschillende melodietjes leerde. Op de maat van bijvoorbeeld pin-da-saus en brood-je-ei-met-ui leerden we al snel een ritme. Ook het afmaken van een ritme met een bas – een of meerdere slag(en) midden op de djembé – ging iedereen goed af.

En wat bleek: als een ritme eenmaal onder de knie was, wilden de meesten vooral in een hoger tempo spelen. In het begin ging dat voor mij nog wel, maar vooral aan het eind was dat toch best wel lastig.

Het moeilijkste gedeelte vond ik het spelen in canon: Nico deelde ons in vier groepen in en liet ons verschillende ritmes spelen. Ik merkte dat ik regelmatig ‘mijn’ ritme kwijtraakte en dus naar mijn groepsgenoten moest kijken om het ritme terug te vinden. Ook de ritmes op elkaar laten aansluiten was verre van eenvoudig. Gelukkig was ik hier niet de enige in. “In het donker gaat het veel beter”, vertelde Nico na afloop. “Dat let je niet meer op elkaar, maar op de muziek.”

Al met al was het een geslaagde workshop. En we hebben laten horen dat zelfs de familie Van Dorsten muzikaal is!

Familie Van Dorsten djembe
Met dank aan tante Joke voor deze foto.

Het vijftiende bord van Marianne

Gisteravond vond het traditionele Nationaal Wielergala in het Bossche Theater aan de Parade plaats. Samen met Tom was ik er voor het eerst bij en het was een mooie ervaring.

De avond die werd georganiseerd door Club48, stond onder leiding van Frank Evenblij en Erik Dijkstra. Deze oud-Jakhalzen zijn onder meer bekend van het tv-programma Bureau Sport. Allereerst kregen we een overzicht te zien van het mooie wielerjaar 2013. En het was zeker een goed jaar, met veel etappewinsten en een groot aantal wereldkampioenen. Daarna zorgden twee trialbikers voor een mooie show.

Trialbiker wielergala
Trialbiker in actie.

Terwijl Evenblij en Dijkstra de avond aan elkaar praatten, zorgden Storm en de Cyclettes voor de muzikale onderbrekingen. Erg leuk was dat de bekendmaking van de beste mannelijke wielrenner van 2013, de Gerrit Schulte Trofee, in het laatste liedje was opgenomen.

De uitslag van die prijsuitreikingen was overigens niet verrassend. Bauke Mollema ontving de Gerrit Schulte Trofee en Marianne Vos kreeg als de beste vrouwelijke wielrenner van 2013 de Keetie van Oosten-Hage Trofee. In naam van Mathieu van der Poel kwam zijn vader Adrie de Gerrie Knetemann Trofee, voor het wielertalent van het jaar, in ontvangst nemen.

Wat ik enorm leuk vond, is de traditie van de KNWU om iedere podiumplaats op een wereldkampioenschap te bekronen met een mooi bord. KNWU-voorzitter Marcel Wintels moest gisteren in totaal vijftien mensen borden overhandigen, waaronder twee aan Marianne Vos.

KNWU-voorzitter Marcel Wintels reikt een van de borden uit. Deze is voor handbiker Tim de Vries.
KNWU-voorzitter Marcel Wintels reikt een van de borden uit. Deze is voor handbiker Tim de Vries.

Daarna kwamen Vos en twee van haar medebordwinnaars Ellen van Dijk en Lars van der Haar het podium op om ook bondscoach Johan Lammerts een bord te overhandigen, vanwege alle kampioenen die uit zijn stal komen. Dit jaar waren dat bijvoorbeeld Vos en Van Dijk.

Gekscherend vroeg Dijkstra naar het aantal borden dat Vos had gewonnen. “Ik heb vandaag mijn vijftiende bord ontvangen”, zei ze. “Blijkbaar krijg je dat ook bij een tweede plaats en daarin heb ik de afgelopen jaren nogal gegrossierd.”

Vijftien bord en dus vijftien podiumplaatsen voor een 26-jarige: wat een enorm aantal. Haar suprematie werd gisteravond eens te meer duidelijk, want ze won de Keetie van Oosten-Hage Trofee voor de achtste keer op rij. Voor het eerst op haar 19e dus.

Alleen Leontien Zijlaard-Van Moorsel won deze prijs vaker: tienmaal. Alleen is Vos (hopelijk) nog lang niet klaar.

Wielerjournalist Jeroen Wielaert met een eerbetoon aan de knecht.
Wielerjournalist Jeroen Wielaert met een eerbetoon aan de knecht.
Alle prijswinnaars van het Wielergala op een rij. Helemaal links staan de presentatoren Frank Evenblij en Erik Dijkstra.
Alle prijswinnaars van het Wielergala op een rij. Helemaal links staan de presentatoren Frank Evenblij en Erik Dijkstra.

Lichtshow

Toegegeven, ik ben nooit bij Guus Meeuwis’ concert Groots met een Zachte G geweest. Aangezien ik bijna tien jaar een seizoenskaart bij PSV heb gehad, ken ik het Philips Stadion dus alleen als voetbaltempel. Met grote successen en diepe dalen.

Afgelopen woensdag tijdens Glow leerde ik dit voetbalstadion op een compleet nieuwe manier kennen. De links met het voetbal ontbraken uiteraard niet, maar verder zag ik een mooie lichtshow op de muziek van onder meer The Prodigy’s Smack my bitch up en Carl Orffs Carmina Burana. Toch miste deze show iets, net als PSV dit seizoen. Het was net iets te braaf, te netjes: het was het net niet.

Het Philips Stadion voor de Glow-voorstelling.
Het Philips Stadion voor de Glow-voorstelling.

Aan de kop van het kanaal was dat wel anders: met laser- en multimediale effecten verrees een draak/dinosaurus uit het water. Enorm knap gemaakt, mede dankzij de bijbehorende geluidseffecten. De bezoekers waren zo onder de indruk dat iedereen zijn telefoon pakte om het spektakel te filmen.

Het monster uit het kanaal.
Het monster uit het kanaal.

Tijdens Glow viel me vooral de drukte op: we liepen voetje voor voetje naar ieder programmaonderdeel. Met name bij de show bij de Catharinakerk, bij Glow for Kids en het Philips Stadion was het enorm druk. Daarom heb ik niet alles kunnen zien. Misschien volgt volgend jaar de herkansing. Al zal het dan nog drukker zijn, aangezien Glow inmiddels ook in Lonely Planet staat.