Alle berichten van Tim

Over Tim

Tim van Dorsten - journalist en tekstschrijver

Tochtje over de Dommel

Wat is een mooiere manier om de zomertijd af te sluiten dan met een boottocht over het water? Dus stapten we met zijn vieren afgelopen zaterdagmiddag in salonboot van Kring Vrienden van ’s-Hertogenbosch voor een boottocht over de Dommel.

Zodra we aan boord zaten, begon onze reisleider Harry hartstochtelijk te vertellen over de Bossche geschiedenis. Over de stichting van de stad dankzij de rivieren de Aa en de Dommel, haar onoverwinnelijkheid dankzij deze rivieren waardoor ze tijdens de Tachtigjarige Oorlog de bijnaam ‘De Moerasdraak’ kreeg, de uiteindelijke verovering tijdens die oorlog door Frederik Hendrik van Oranje in 1629 en de overstroming van het Bossche Broek in 1995.

Tijdens zijn interessante verhaal voeren we zuidwaarts, via Vught en Kasteel Maurick naar landgoed Halder. Hier komt de Essche stroom bij de Dommel en zorgt een bladvanger ervoor dat de rivier niet volledig vol ligt met bladeren. Na knap draai- en keerwerk gingen we weer terug naar ’s-Hertogenbosch.

“Het water heeft altijd een belangrijke rol gespeeld in de geschiedenis van Den Bosch”, aldus de enthousiaste reisleider. “Het mooie is ook dat de meeste bouwwerken hier ook aan herinneren: Bastion Oranje gold vroeger als verdedigingswerk aan de stadsmuren. Inmiddels is de rol verdwenen, maar heeft het nog steeds een waterkerende functie. Dat hebben we in 1995 nog gemerkt, toen het volledige Bossche Broek  werd overstroomd. Het regende zo veel dat de rivieren het regenwater niet meer konden verwerken. Daarom werd het Bossche Broek gebruikt om het te vele water te verwerken.”

Wij konden die laatste zaterdag van oktober echter genieten van het prachtige weer. Helaas ontbrak alleen een glas bier of wijn aan boord. Dus pakten we dat thuis maar, onder het genot van kaas en olijven terwijl we een kaartje legden.

Hier scheidt de Essche stroom (rechts) zich af van de Dommel.
Hier scheidt de Essche stroom (rechts) zich af van de Dommel.

Brazilië in de herfst

Afgelopen vrijdagavond heb ik samen met (een deel van) de familie een erg mooie avond beleefd dankzij een leuke, maar wel eenzijdige wedstrijd tussen Nederland en Hongarije. Dit jaarlijkse familietripje groeit langzaam maar zeker uit tot een traditie: na de 11-0 tegen San Marino in 2011, volgde vorig jaar de 2-0 tegen Turkije en afgelopen vrijdag dus de 8-1 tegen Hongarije. Succes gegarandeerd, dus.

In tegenstelling tot de vorige interlands speelde het weer afgelopen vrijdag helaas niet mee, maar dat mocht de pret in de Amsterdam ArenA niet drukken. Met een dicht dak bereidde de organisatie – de KNVB – de Nederlandse voetbalfans alvast voor op de Braziliaanse sferen van de zomer van 2014. Dus was er een sambaband met enkele Braziliaanse danseressen en kwam er tijdens de wedstrijd ieder kwartier uit de stadionboxen sambamuziek.

Het vreemdste echter was de verschijning van Dutchy, de mascotte van de KNVB. Voorafgaand aan de wedstrijd hadden we als toeschouwers een kartonnen vel gekregen, dat we als een soort harmonica konden opvouwen om het vervolgens als slagwerk te gebruiken. Bij diverse corners en vrije trappen van ‘onze’ jongens kwam Dutchy al slaande hiermee in beeld en klapte het hele stadion braaf met hem mee.

Het is niet duidelijk te zien, maar Dutchy moedigt ons aan om mee te klappen.
Het is niet duidelijk te zien, maar Dutchy moedigt ons aan om mee te klappen.

Eigenlijk waren deze sfeerelementen helemaal niet nodig. Zoals bijna iedere keer de afgelopen jaren was ook deze wedstrijd van Oranje een mooi voetbalfeest en hierbij hielpen uiteraard ook de 8 Nederlandse doelpunten: netjes 4 per helft. Spelers als Robin van Persie, Arjen Robben, Jermain Lens en Kevin Strootman lieten maar weer eens zien wat ze met een bal kunnen als ze veel ruimte krijgen. Want Hongarije leek zich bij voorbaat al te hebben neergelegd bij een (grote) verliespartij.

En dat resulteerde in enkele heel mooie goals, met name van Van Persie die zich op de topscorerslijst aller tijden van het Nederlands elftal voorbij de voormalig nummer 1 Patrick Kluivert kopte en schoot.

Het is nu vooral aftellen naar 6 december als de loting van het WK in het Braziliaanse Costa de Sauipe plaatsvindt. Pas volgend jaar zomer in Brazilië zullen we merken hoe goed het Nederlands team écht is. Maar hoe dan ook hebben we afgelopen vrijdag een mooie voetbalavond gehad.

Arena Nederland Hongarije

Hoogtestage in de Eifel

Afgelopen weekend was het weer zover. Na meer dan een jaar stond er weer een fietsweekend op het programma. Vorig jaar vonden deze nog plaats rond de Mont Ventoux en Valkenburg, dit jaar ging de reis naar de Eifel in de regio van het Duitse plaatsje Monschau.

Samen met zo’n dertig andere leden van de Bossche wielerclub Coureursclub Jeroen Bosch vertrok ik zaterdagochtend rond half 9 bij Café De Unie om tweeënhalf uur later aan te komen bij Hotel De Lange Man in Rohren. Vlak voordat we bij dat hotel kwamen, zakte de moed bij iedereen in de schoenen: de klim naar het hotel had enorm steile stukken tot wel 15%.

En die klim zouden we twee keer gaan doen: steeds aan het einde van een tocht van zo’n 85 kilometer. En gelukkig was deze ook de zwaarste. De beloning lag dan ook op de top van deze klim: onder het genot van een lekker koud biertje zagen we zaterdagmiddag hoe Marianne Vos haar beslissende demarrage plaatste, wegsprong bij haar medevluchters en naar de wereldtitel fietste. Na een tocht door de heuvels, en zeker die laatste klim, met diverse stijgingspercentages zagen haar prestaties er nóg knapper uit.

We besloten de dag met een goed diner en vele biertjes, waarna we de volgende dag om half 10 ’s ochtends wederom op onze fietsen sprongen. De wat stramme spieren trapten we al snel soepel, al merkte iedereen het effect van de activiteiten van een dag eerder. Het idee om halverwege te pauzeren met koffie en gebak kwam dan ook voor iedereen erg welkom.

Na voor de tweede keer de fameuze K26 – een klim naar het hotel toe – succesvol te beslechten, reden we ’s middags weer naar Nederland terug om via de radio op de hoogte te blijven van de ontwikkelingen in Florence. In tegenstelling tot ons stralende fietsweekend had Toscane te kampen met een geweldige wolkbreuk. De spannende laatste twintig kilometers bekeken we in het Bossche café Carras, waar een heerlijke pastamaaltijd op ons wachtte. En uiteraard koud bier. Een mooie afsluiting van een mooi weekend.

Landkaartje en hoogteprofiel van mijn eerste fietsdag in de Eifel.
Landkaartje en hoogteprofiel van mijn eerste fietsdag in de Eifel.

Wielrennen is meer dan de Tour, toch?

Afgelopen zaterdag was de officiële première van ‘De Tour van Bauke’, waarin NOS-journalist Kees Jongkind bijna alles binnen de Belkin-ploeg mocht volgen en filmen tijdens de Tour de France. Wat volgde was een ‘Big Brother’-achtige documentaire over de belevenissen van Mollema & co rond die wielerronde. Na ruim 90 minuten was het opzienbarendst dat de rol van met name Laurens ten Dam voor de overige Belkin-renners aan het begin van de Tour nog onduidelijk was.

Kijkend naar die beelden gingen mijn gedachten terug naar die Tour en vroeg ik me af waarom uitgerekend de Tour de France zo populair is in Nederland. Van vakantiegangers in Frankrijk snap ik het best: niets is zo leuk om bezopen in 30 graden op een berg op feestmuziek te staan juichen. Maar hoewel ik toch ook dit jaar de Ronde van Frankrijk intensief heb gevolgd, zit ik in de zomer toch liever buiten op het terras of op mijn wielrenfiets dan dat ik binnen wielrennen kijk. Juist als het weer slechter is, zet ik de televisie aan om bijvoorbeeld te genieten van de voor- en najaarsklassiekers, de Giro d’Italia, de Vuelta à España en de WK Wielrennen.

Daar is de NOS het niet mee eens: alleen tijdens de Ronde van Frankrijk zendt de publieke omroep een speciaal journaal – het Tourjournaal – rond dit wielerevenement uit en reist Mart Smeets Frankrijk rond voor ‘zijn’ Avondetappe. En een paar bergetappes worden bijna volledig uitgezonden. De overige wielerwedstrijden, en zeker de wielerrondes, komen er maar bekaaid van af, terwijl de Ronde van Spanje en Ronde van Italië toch voor veel meer spanning zorgen: wedstrijden in de sneeuw, stromende regen, over zandpaden en smalle bergpaadjes. En met veel meer concurrentie. Want hoe knap de prestaties van de (Nederlandse) wielrenners ook zijn geweest, qua wedstrijd is de Tour de afgelopen jaren erg saai geweest.

Gelukkig bestaat er een mooi alternatief voor de NOS: Het Vlaamse Sporza zendt iedere wielerwedstrijd uitgebreid uit. Dus stem ik daarop af, met het bijbehorende prachtige Vlaamse commentaar. En ook Michel Wuyts en José de Cauwer schreeuwden vanmiddag Mollema naar zijn etappewinst in de Vuelta.

Mini-bierproeverij

Onverwachte gebeurtenissen zorgen bijna altijd voor bijzondere verhalen. Zo ook afgelopen zaterdagavond, toen Rick en ik rond 21:00 uur het Bossche café M’n Tante betraden. Een mooie kroeg, met veel aandacht voor speciaal bier. Niet voor niets prijkt rechts aan de muur een groot schoolbord met daarop allerlei soorten bier uit binnen- en buitenland, die hier geschonken worden. Prima plek dus om van een echt goed biertje te genieten.

De keuze viel op een De Koninck – “een bolleke”, zoals Rick het bestelt – die we ons prima lieten smaken. Toen we even later aan een van de tafels zaten, verscheen de barman met twee kleine glazen met bier. “Zijn jullie in voor een kleine proeverij?”, vroeg hij, terwijl hij twee kleine glazen met bier neerzette.  “Graag hoor ik welke jullie voorkeur heeft.” Daarna dook hij weer achter de bar.

Ik had net  een slok De Koninck genomen dus wachtte even, maar Rick liet zich die mogelijkheid niet ontnemen. Hij pakte nieuwsgierig een van de twee glazen en testte als een gediplomeerd bierproever het goudgele vocht dat zijn mond binnensijpelt. Daarna zette hij het glas neer om de smaak op hem in te laten werken. In de tussentijd had ik het andere ‘testglas’ al gepakte en volgde zijn voorbeeld. Daarna proefden we beiden de andere optie. Een duidelijk verschil en onze keuze stond direct vast.

Die keuze maakten we kenbaar toen de barman weer naar ons kwam. “Een logische keuze”, vond hij. “Zoals jullie hebben gemerkt is de ene gewoon pils. De ander is Mort Subite Witte Lambik met spontane gisting. Tijdens het gisten zijn de ramen opengezet, waardoor er wilde gisten uit de buitenlucht binnenkomen. Deze zetten de suikers in alcohol om. Een typische brouwtechniek, die bijna alleen in de Zennevallei bij Brussel wordt toegepast. Deze bieren heten Lambik of Geuze, wat oud-Lambik betekent.”

De winnaar tijdens deze kleine bierproeverij? Zoals verwacht mag worden, viel onze keuze op de laatste. Mort Subite Witte Lambik: heerlijk, fris en fruitig.

Rick Tante bierproeverij Tim tante bierproeverij

Onze winnaar: Mort Subite
De winnaar!