Het was alweer een hele tijd geleden, maar eind april was ik weer even terug op de Universiteit van Tilburg. Ruim 6 jaar na mijn afstuderen, en een jaar of 4 na mijn laatste bezoek aan deze universiteit, viel me in eerste instantie vooral op dat vrij weinig was veranderd. Ja, er stonden inmiddels twee nieuwe flatgebouwen met onder meer studentenwoningen. Maar wat me vooral opviel, was dat zo veel nog steeds hetzelfde eruit zag.

Lees verder Weer even terug →

Vanwege mijn nieuwe baan bij Kennisplatform Duurzaam Gebouwd vierde ik dit jaar slechts één dag carnaval. Voorgaande jaren trok ik op zondag altijd naar het dorp waar ik opgroeide: Striepersgat (Valkenswaard), maar deze keer bleef ik in mijn woonplaats Oeteldonk (’s-Hertogenbosch) om de intocht van Prins Amadeiro mee te maken.

Foto rechts: De speech van Prins Amadeiro XXV voor Oeteldonk Centraol

Lees verder Carnaval in Oeteldonk →

“Toen gravin Isabelle Bentinck op Koninginnedag de jaloezieën opentrok, ontwaarde zij een spektakel dat haar uitermate choqueerde: over het gemacadamiseerde plaveisel schreed de kroonprins, geëscorteerd door zijn voluptueuze eega, in een hermelijnen imitatiemantel die overduidelijk niet aan zijn verre voorzaat toebehoord had.”

Zo luidde afgelopen dinsdagavond de eerste zin van het Nieuwjaarsdictee, dat E-Way Out voor de eerste keer organiseerde. De hoofdprijs was óf een baan (als transcriptiemedewerker bij E-Way Out) óf een e-reader. Aangezien ik in beide geïnteresseerd ben, was ik ook van de partij.

Zonder illusies, overigens. Want in totaal waren 100 mensen geselecteerd om hieraan mee te doen. Ter ere van het 20-jarige bestaan kon iedereen eind vorig jaar namelijk een proefdictee maken op de site van het Tilburgse bedrijf in onder meer mobiel dicteren. Uit die deelnemers had E-Way Out 100 mensen geselecteerd, die niet alleen uit Brabant kwamen. Ook Belgen en zelfs Friezen waren van de partij.

“Wij wilden onze 20^e verjaardag niet zomaar voorbij laten gaan”, vertelde directeur Franka van Dommelen. “Dat vieren we nu met jullie. Maar de winnaar van dit dictee is wel erg goed met taal, dus diegene bieden we daarom een baan bij ons aan.” Dit Nieuwjaarsdictee bestond naast een dictee van 6 alinea’s uit grammaticale opdrachten zoals werkwoordsvervoegingen, contaminaties en pleonasmen ontcijferen en homoniemen ontrafelen.

Brabantse pers

Dit evenement had niet alleen de aandacht getrokken van taalvaardige baanzoekers en dicteefanatici. Ook de Brabantse pers was aanwezig: Tilburg TV, Omroep Brabant en het Brabants Dagblad. “Het is bijzonder dat een bedrijf een dictee organiseert en de winnaar hiervan een baan aanbiedt”, aldus Omroep Brabant-verslaggever Joachim van Maaren, die mij later voor tv- en website-item nog enkele vragen stelde.

Na afloop van het dictee ging de jury direct alle antwoorden nakijken. Diezelfde avond kregen we namelijk de uitslag te horen. In de tussentijd hadden wij de mogelijkheid om bij te komen van onze inspanningen, onder het genot van een hapje en een drankje. Daarnaast was er een boekenruilbeurs: je kon oude boeken meenemen en deze ruilen tegen ‘nieuwe’ boeken.

E-Way Out had echter het aantal deelnemers onderschat, want het nakijken liep bijna een uur uit. Daarna riep Van Dommelen eerst de eerste inschrijver en vervolgens de top-10 naar voren. Zoals gezegd had ik geen illusies om te winnen en dat gebeurde ook niet. Ik had ook geen plaats bij de beste tien, maar het was leuk om zo’n evenement een keer mee te maken.

Terechte winnaar

De winnaar, Pieter van Diepen uit Leiden, had slechts 6 fouten. Hij koos echter niet voor de baan, maar voor de e-reader. “Over een paar maanden ga ik met pensioen. Maar ik wil jullie wel altijd gratis taaladvies geven.” In 2010 won hij nog Het Groot Dictee der Nederlandse Taal.

Vlak voor kerst stuitte ik op een Facebook-bericht dat de makers van de film Patria op zoek waren naar mannelijke figuranten. Aangezien de opnames plaatsvonden in ‘s-Hertogenbosch – lekker dichtbij – dacht ik: “Waarom ook niet?” En dus meldde ik me aan.

Lees verder Figureren als dode Duitse soldaat →

Vorige week woensdagmiddag – 11 december 2013 tussen 14.00 uur en 15.00 uur – promoveerde mijn nichtje. Sindsdien gaat ze door het leven als doctor Eefje. De promotieplechtigheid vond plaats in de Aula van de Vrije Universiteit in Amsterdam. Twee dagen later hield ze haar feestje, in een restaurant in Utrecht.

Ik vond het erg bijzonder om bij de plechtigheid aanwezig te zijn. Voor degenen die dit nog nooit hebben meegemaakt, volgt hier een samenvatting:

Voorafgegaan aan een pedel en de promotiecommissie komt de promovendus de zaal binnen, waarin hij exact een uur de tijd heeft om zijn proefschrift te verdedigen. Als eerste met een presentatie van het promotieonderwerp in lekentaal, daarna door vragen van de commissieleden. Twee paranimfen staat de promovendus gedurende dit uur bij. Aan het eind van deze tijdspanne verschijnt de pedel om de zitting te beëindigen met de woorden “Hora est!” (Het is tijd!). Daarna trekt de gehele groep, commissie én promovendus, zich terug naar het zogeheten ‘zweetkamertje’ om te overleggen. Bij terugkomst laat de rector weten of de promotie geslaagd is.

Bij Eefje verliep alles enorm soepel, met name omdat ze haar presentatie ook écht in lekentaal hield. Knap voor zo’n moeilijk, zwaar onderwerp, ‘The end-of-life phase of high-grade glioma patients towards a dignified death’. Oftewel: ‘Een waardig levenseinde voor patiënten met een kwaadaardige hersentumor’. Met als extra informatie dat een glioom een hersentumor is. De rector gaf haar hierbij ook uitgebreid de complimenten. Daarnaast kreeg ze veel complimenten voor haar promotieschrift: niet alleen voor de inhoud, maar zeker zo vaak voor de kaft. Een creatie van haar vriend Thomas.

Het mooie van de hele plechtigheid vond ik dat het werd gehouden volgens een vast ceremonieel. Zo sprak Eefje na een vraag van een commissielid steeds de woorden ‘hooggeleerde opponent, bedankt voor uw vraag’ of ‘zeergeleerde opponent, bedankt voor uw vraag’. Daarnaast stelden de commissieleden pas hun vragen toen de rector magnificus hen hiervoor het woord gaf.

Alleen jammer dat niemand klapte/durfde te klappen, toen Eefje haar doctorstitel ontving. Gelukkig maakten we dat goed toen ze het café binnenstapte, waar we op haar succes een gezondheid een hapje en drankje pakten.

Eefje, nogmaals van harte gefeliciteerd met deze fantastische prestatie! Superknap gedaan, zeker met tussendoor een verhuizing en de geboortes van je lieve dochters Fenna en Liene! Geniet van je prestatie en uiteraard van je gezin en familie!